Menning kasbim

ruhshunoslik . Juda ko’p

bemor o ’zlarining turli-

tuman muammolari bilan

murojaat qilishadi. Ularning

aksariyati ayollar. Muammolari esa hozirgi

davr uchun yangilik

bulmasa kerak,

OILALARINING BUZILIB

KETISHDAN ASRASH. Lekin

yo’ lak ortida Ko’ zlari g ’ amlikka tolgan boshi egik

chamasi yoshi 19- 20 larga

to’ lgan yosh qiz turardi. U

mening qabulimga

yozilganini aytdi , hayron

boldim , bunga sabab hali o’ n gulidan bir guli ham

ochilmagan, boshi ochiq

qizni ruhshunos qabuliga

nima yetaklab kelganiga

juda qizaqar edim .

Assalomu aleykum dedi mayin tovushda Kaniza

Vaalaykum assalom deya

alik oldim . hush kelibsiz

deya aytolmayaman , bu

yerga muammolariz bilan

tashrif buyurganizga achinarli holat , nima bo’ lgan

taqdirda ham

ruhshunosning vazifasi

bemorning ruhiy

tushkunlikdan chiqarib

olishdir - bu sozlar har doim yangi bemorga aytiladigan

mening birinchi

gaplarimdir . Kaniza esa

ko’ zi yerdan uzilmas,

nimadandur qattiq qo’ rqar,

ichidagi gaplarni ertami kechmi kimgadur aytmasa

bolmaydigan darajaga

yetib borgandi . Yoshim

yigirmada dedi va dami

ichiga tushim yum -yum

yig ’ladi . Men bolalikdan juda quvnoq hushchaqchaq

qizman . Ota onam bag ’ rida

o ’ynab kulib katta bo’ ldim.

Hudoga ming qatra

shukurki hech narsaga

muxtoj qilmadi . Bunga otamning saxiyligi , qo ’li

ochiqligimi bilmadim

Allohning marhamati keng .

Mahallamizda kam

taminlangan oilalarga juda

qattiq e ’ tibor bergan holda yordam qo’lini cho ’ zar,

diliga ozor yetkazishdan

qattiq qo ’rqadilar.

Oyijonimlar ham

otanimning izlaridan

borardilar. Qarovchisiz qolgan qariyalarga yordam

berib ba’ zan uy

yumushlariga qarashib

savob tagida qolardik.

Mahallamizda Klara xolaning

yakkayu yagona qizi bor , fojiali hodisa tufayli bevaqt

olamda ko ’z yumdilar . Klara

xola nabirasi Muxtorjon

bilan yashaydilar. Qarigan

chogэlarida katta xovlini

eplay olmasdilar , muxtorjon saxar ketib kech kelganligi

sababli uy yumushlariga

tobi yo ’qroq edi.

Oyijonimlar bilan birga

Klara opaning uylarni

saranjonlab ularga ko’ p yordam berardik . Chunkin

otamlar doim takrorlaydilar,

birovga yordaming teysa

hech qayering yeyilib

qolmaydi , insondan uning

molu dunyosi emas yahshiligi qoladi deb qayta

qayta xitob etadilar . Usha

kun arafa kuni edi , Klara

xolani o’ z buvimdek,

Muxtor akani esa o’ z

akamdek ko ’rardim . Klara opalarnikiga

yordamlashgani chiqqan

edim . Bilmayman nima

bo’ ldi? Qanday bo ’ldi?

Aqlim yetmas . Men bilan

Muhtor aka . .